1. Wskazówki dotyczące pielęgnacji i konserwacji systemów okiennych PCV
Prawidłowe czyszczenie
Pamiętaj, aby folię ochronną umieszczoną na profilach okiennych usunąć bezpośrednio po zamontowaniu Twoich nowych okien. Zabrudzenia spowodowane kurzem albo deszczem można łatwo usunąć miękką ściereczką, stosując dostępne na rynku środki myjące. Szyby okienne najlepiej pielęgnować czystą, ciepłą wodą oraz specjalną ściereczką do mycia szyb. Zwróć uwagę, aby:
nie używać agresywnych albo opartych na bazie rozpuszczalnika środków do czyszczenia i polerowania lub innych agresywnych środków czyszczących, jak np. rozpuszczalnik czy aceton,
nie używać środków doszorowania,
nie używać twardych przedmiotów, takich jak szpachtułki, szczotki druciane, szorstkie gąbki itp.
Do czyszczenia Twoich okien polecamy szczególnie środek pielęgnacyjny REHAU. Nie zawiera on rozpuszczalników, ma neutralne ph i działa antybakteryjnie.
Konserwacja i właściwa pielęgnacja
Minimum raz do roku należy naoliwić wszystkie ruchome części okuć kilkoma kroplami oleju, zapewniając ich prawidłowe, płynne funkcjonowanie. Uszczelki należy myć wodą i konserwować silikonem do uszczelek. Dla sprawdzenia, czy części ruchome okuć są wystarczająco przymocowane oraz czy właściwie funkcjonują, zaleca się regularną konserwację przez fachową firmę.
Prawidłowe wietrzenie
Nowoczesne okna są bardzo szczelne, umożliwiając tym samym zaoszczędzenie energii. Z tego względu duże znaczenie ma prawidłowe i regularne wietrzenie pomieszczeń, które:
reguluje wilgotność powietrzai temperaturę we wnętrzu,
zastępuje zużyte powietrze świeżym,
usuwa nadmiar wilgoci, zapobiegając powstawaniu grzybów pleśniowych,
zapewnia zdrowy i przyjemny klimat w pomieszczeniu.
Zimą należy wietrzyć pomieszczenia kilka razy dziennie. Najlepszy efekt uzyskujemy, otwierając całkowicie przez krótki czas wszystkie okna i drzwi, zamiast uchylania ich na wiele godzin. W ciągu dwóch do czterech minut następuje wówczas całkowita wymiana powietrza. W ten sposób straty ciepła są niewielkie, gdyż ściany i meble nie zostaną wychłodzone.
2. Czyszczenie i konserwacja drzwi
Drzwi naszej produkcji zalecamy czyścić jedynie łagodnymi środkami myjącymi. Najbardziej odpowiedni do tego jest rozcieńczony koncentrat płynu „Ludwik” (koncentrat nie pozostawia po wyschnięciu białych smug).
Przed użyciem, płyn należy rozcieńczyć ciepłą wodą, zgodnie z zaleceniami podanymi na opakowaniu płynu.
Do konserwacji powłoki malarskiej oferujemy mleczko do konserwacji akrylowych powłok malarskich - SigmaProtector.
Jest ono dostępne w naszym sklepie przyzakładowym, i w punktach sprzedaży naszych przedstawicieli handlowych (jedno opakowanie tego mleczka dołączamy nieodpłatnie do każdych drzwi).
Stosowanie tego mleczka, może przedłużyć żywotność powłoki malarskiej nawet dwukrotnie. Mleczko należy nanosić na całą powierzchnię drzwi (wystarczy od zewnętrznej strony drzwi), przynajmniej dwa razy w roku – wiosną i jesienią.
Ważne jest, aby czynność powyższą wykonywać w możliwie ciepły dzień, aby mleczko dobrze się rozprowadzało.
Do konserwacji elementów ruchomych zamka drzwiowego, należy stosować olej wazelinowy. Do konserwacji wkładek stosować środki smarujące w aerozolu typu CX 80 ( nie stosować płynu WD, który wypłukuje smar z powierzchni współpracujących ze sobą).
Konserwacje w/w elementów metalowych wykonywać przynajmniej dwa razy w roku.
Zawiasów nie należy smarować. W wyjątkowych przypadkach gdyby była taka potrzeba można do tego celu użyć wazeliny technicznej lub smaru silikonowego.
3. Czyszczenie i konserwacja roletek, żaluzji oraz plis
Roletki materiałowe:
Czyszczenie rolet materiałowych powinno odbywać się na sucho, kurz z tkaniny można strzepnąć lub zebrać odkurzaczem. Punktowe zabrudzenia można usunąć gumką do ścierania bądź też zeskrobać.
Tkaniny rolet nie są przystosowane do czyszczenia na mokro jednak gdy nie ma już nic do stracenia można spróbować przetrzeć zabrudzoną tkaninę miękką wilgotną ściereczką zwilżoną w roztworze lekkiego detergentu lub musnąć wacikiem zwilżonym spirytusem salicylowym. Trzeba się jednak liczyć z tym, że przy intensywnym kolorze rolet może w tym miejscu powstać nieznaczne odbarwienie, a impregnacja tkaniny może ulec uszkodzeniu.
Zabrudzenia tkanin roletowych można znacznie ograniczyć przez zastosowanie moskitier, które zatrzymują nie tylko owady, ale też kurz i pyłki roślinne.
Mechanizmy rolet są bezobsługowe i nie wymagają konserwacji.
Obudowy rolet w kasecie można przecierać płynem do mycia okien, należy jednak uważać żeby nadmiar płynu nie wciekał do wnętrza kasety i nie wsiąkał w tkaninę.
Odradzany jest samodzielny demontaż rolet. W przypadku remontów dobrze jest zabezpieczyć zwiniętą roletę kawałkiem folii przyklejając ją do ramy nad i szyby pod roletą.
Rolety rzymskie:
Tkaniny rolet rzymskich można z łatwością zdemontować z mechanizmu. Należy oderwać górną część tkaniny, która jest przymocowana do mechanizmu na taśmie rzepowej i wypleść sznurki z tyłu tkaniny. Następnie należy z tuneli wysunąć pręty usztywniające i obciążnik. Tkaninę można oddać do pralni chemicznej bądź wyczyścić samodzielnie zgodnie z zaleceniami producenta.
Mechanizm sterujący jest bezobsługowy.
Maty bambusowe:
Rolety bambusowe wykonane z mat bambusowych należy czyścić miękką ściereczką, miotełką do kurzu lub odkurzaczem wolnossącym.
Żaluzje:
Czyszczenie żaluzji aluminiowych i drewnianych powinno odbywać się na sucho przy pomocy odkurzacza lub miotełki do kurzu. Odradza się zanurzanie żaluzji w wodzie czy choćby spłukiwanie - znacznie skraca to ich żywotność. Mechanizmy sterujące pochyleniem lamel można smarować np. oliwą techniczną w przypadku skrzypienia lub utrudnionego przekręcania.
Wertikale (żaluzje pionowe):
Czyszczeniem verticali zajmują się profesjonalne firmy ale jest to opłacalne tylko w przypadku droższych tkanin. Koszt prania często jest nieznacznie niższy od kosztów nowej tkaniny, a pranie niestety niszczy tkaninę.
We własnym zakresie można czyścić tkaniny verticalowe w podobny sposób jak tkaniny roletowe.
Ciężko rozsuwające się verticale można smarować lekkimi smarami w sprayu wpuszczając je w szczelinę w szynie sterującej. Należy przy tym uważać żeby wyciekający smar nie poplamił tkaniny, można ją osłonić folią lub po prostu wypiąć z haczyków.
Plisy:
Plisy to jedyny system który w przypadku większości tkanin można w całości czyścić na mokro. Plisę należy zdemontować z okna, wypiąć dolną i górną listwę z zatrzasków albo zsunąć plastikowe uchwyty w odwrotnym kierunku niż wskazuje strzałka> następnie spłukać w przygotowanej 30 stopniowej kąpieli wodnej z lekkim detergentem. Po spłukaniu należy strząsnąć resztki wody i plisę odwiesić na okno. Plisę należy suszyć złożoną, od czasu do czasu rozsuwając tkaninę.
Możliwości prania plis nie należy wykorzystywać zbyt często, w zupełności wystarczy to zrobić raz na 2 - 3 lata.
Plisy są wykonane z wysokiej jakości tkanin impregnowanych, co chroni przed wnikaniem kurzu w tkaninę. Impregnacja zapobiega również elektryzowaniu się tkaniny dzięki czemu tkanina nie przyciąga kurzu. Do regularnego czyszczenia wystarczy odkurzacz lub miotełka do kurzu.
Moskitiery:
Moskitiery dobrze jest demontować na sezon jesienno - zimowy. W przypadku moskitier ramkowych czy drzwiowych nie nastręcza to większych trudności. Moskitiery można spłukiwać letnią wodą z detergentem. Przechowywać okryte folią w ciepłym i suchym miejscu.
Takie postępowanie zapewni trwałość okleinowanych profili moskitier i siatki.
4. Konserwacja bram garażowych
Co jaki czas oraz w jaki sposób należy konserwować bramę garażową?
Konserwacje bram garażowych uchylnych i segmentowych powinny być wykonane raz do roku. Dotyczy to także bram otwieranych automatycznie z napędem.
Konserwacja polega na:
sprawdzeniu wyrównoważenia płyty bramy, w razie potrzeby dokonania korekty naciągu sprężyn;
sprawdzeniu i regulacji elementów blokujących bramę i rolek bieżnych;
sprawdzeniu urządzeń zabezpieczających;
sprawdzeniu ogólnego stanu technicznego bramy i napędu.
5. Wentylowanie wnętrz. Klimat mieszkań po termomodernizacji
Ocieplenie budynku stanowi istotną ingerencję w ideę struktury przegrody budowlanej. Jeśli prace termomodernizacyjne będą nie do końca przemyślane, w późniejszej eksploatacji może to wywołać niespodziewane konsekwencje wewnątrz naszych mieszkań. Na przykład, może okazać się, że w dotychczas chłodnym, ale suchym mieszkaniu, po termomodernizacji pojawi się wilgoć, pleśń i grzyb.
KLIMAT WNĘTRZ
Na klimat wnętrz składają się dwa parametry fizyczne: wilgotność powietrza oraz temperatura w pomieszczeniach. Budynek w pełni zabezpieczony przed nadmiernymi stratami ciepła powinien posiadać m.in.:
warstwową budowę ściany zewnętrznej (z udziałem materiału termoizolacyjnego), zgodnie z normami U<0,30 W/m2K,
szczelnie zabudowany otwór okienny stolarką o możliwie dużej termoizolacyjności, zarówno profilu okiennego, jak i samych szyb zespolonych, np. U=1,1 W/m2K,
odpowiednio ocieplony strop nadpiwniczny w mieszkaniu parterowym oraz stropodach w mieszkaniu na ostatniej kondygnacji.
W sensie liczbowym te wymagania są regulowane odpowiednimi wymogami normowymi i znajdują swe zastosowanie na etapie projektowania budynku. Jeśli termomodernizacja zostanie przeprowadzona w sposób kompleksowy, możemy być pewni, że nasze wnętrza będą „trzymały ciepło”, a instalacja grzewcza zapewni pożądaną przez nas temperaturę.
Poza temperaturą, o klimacie naszych pomieszczeń decyduje również wilgotność powietrza. Powietrze we wnętrzach nie może być za suche – w takich pomieszczeniach będziemy odczuwać dyskomfort. Z kolei, długotrwałe przebywanie w pomieszczeniach o zbyt dużej zawartości wilgoci w powietrzu jest niezdrowe dla naszego organizmu. Ponadto użytkowników wilgotnych mieszkań mogą zaniepokoić zjawiska w postaci:
ciemnych plam na ścianach zewnętrznych, często powierzchniowo wilgotnych,
z czasem mogą pokryć się nalotami pleśni lub nawet grzybów rakotwórczych.
ŚCIANA NIE ODDYCHA
Podstawowym zadaniem, jakie ma do spełnienia ocieplenie, jest uzyskanie pożądanych efektów energetycznych, czyli realna oszczędność ciepła. Niestety, montaż dodatkowych warstw termicznego izolatora, tynków, farb, folii, płyt itd. często zakłóca wrażliwą gospodarkę cieplno-wilgotnościową przegrody. Dlatego po przeprowadzeniu zabiegów termomodernizacyjnych czasami delikatna równowaga cieplno-wilgotnościowa może ulec zaburzeniu. W chłodne dni możemy wówczas zaobserwować, jak nadmiar wilgoci zawartej w powietrzu w mieszkaniu skrapla się na wewnętrznej stronie zimnych wkładów szybowych. Długotrwały nadmiar wilgoci może wywołać niespodziewane konsekwencje wewnątrz mieszkań, np. może okazać się, że w dotychczas chłodnym, ale suchym mieszkaniu, po termomodernizacji pojawił się wilgoć, pleśń i grzyb. Jednakże obniżenie możliwości oddychania ściany tylko w niewielkim stopniu jest związane z samą termoizolacyjnością przegród w budynku. Tak naprawdę, przyczyny tego zjawiska są zupełnie inne.
ZBYT SZCZELNE MIESZKANIE
Wiele osób za pogorszenie klimatu pomieszczeń ocieplonych budynków obarcza dodanie do struktury ściany zewnętrznej warstwy materiału izolacyjnego. Tym bardziej że np. styropian charakteryzuje się znikomą paroprzepuszczalnością. Jednak ograniczenia płynące z tytułu oddychania ścian to tylko budowlany mit, nieznajdujący uzasadnienia. W ogólnych procesach wymiany pary wodnej z wnętrza budynków na zewnątrz, udział zjawiska dyfuzyjnego transportu przez przegrodę budowlaną jest pomijalnie mały w porównaniu z innymi czynnikami wymiany gazowej w budynku. Za nieprawidłowości w tym zakresie odpowiedzialny jest w znakomitej większości przypadków nie rodzaj materiału termoizolacyjnego ani nie konstrukcja przegrody, ale niesprawna wentylacja, hermetycznie szczelne okna lub zwyczajnie mało wydajne urządzenia wymiany powietrza.
SYSTEM WENTYLACYJNY
Każde mieszkanie wyposażone jest w system wentylacji grawitacyjnej działający poprzez kratki wentylacyjne, najczęściej umieszczone w ścianach wewnętrznych, w takich pomieszczeniach jak kuchnia, łazienka, WC. Poprawne działanie systemu wentylacji grawitacyjnej mieszkań, działającego na zasadzie różnicy ciśnień, wymaga stworzenia możliwości wniknięcia do mieszkania „świeżego powietrza” oraz wyprowadzenia „zużytego” systemem wentylacyjnym poprzez kratki.
W przypadku problemów z nadmiarem wilgoci w powietrzu (zbyt dużej szczelności pomieszczenia) koniecznym jest stworzenie możliwości napływu powietrza zewnętrznego. Kiedyś działo się to poprzez specjalne kratki –- otwory nawiewne znajdujące się poniżej okna w ścianie zewnętrznej. Inną możliwością napływu powietrza była jeszcze niedawno po prostu nieszczelna stolarka okienna, przez którą często „wiało”. Przy współczesnej stolarce okiennej (wykonanej z drewna klejonego wysokiej jakości lub przekrojach PCW wzmocnionych elementami metalowymi), wyposażonej w system specjalnych „uszczelek” – a przez to bardzo szczelnej – jedyną drogą napływu świeżego powietrza jest wytwarzana mikroszczelina w górnej części zamkniętego okna, poprzez ustawienie klamki okucia okiennego w dodatkowej pozycji, najczęściej skośnej (tzw. rozszczelnienie). Należy również niepotrzebnie nie ograniczać możliwości wypływu zużytego powietrza z mieszkania poprzez wbudowane kratki wentylacyjne. Zatem należy bezwzględnie pamiętać o ich niezasłanianiu, nie ograniczaniu powierzchni poprzez przyłączanie do nich okapów nadkuchennych czy nie zakładaniu zamiast kratek w ich miejsce różnego typu wentylatorów.
SKĄD SIĘ BIERZE WILGOĆ?
Eksploatacja mieszkania i przebywanie w nim ludzi zawsze wiąże się z wytwarzaniem i przechodzeniem do powietrza wilgoci (w postaci pary wodnej). Podajmy szacunkowe wyliczenia, jak wiele pary wodnej człowiek może „wyprodukować”:
człowiek śpiąc – wydziela do 30 g pary wodnej/1 godz.,
pracując fizycznie – nawet do 200 g pary wodnej/1 godz.,
prace domowe (np. gotowanie) – dają do 500 g pary wodnej/1 godz.,
nie mówiąc o praniu, ewentualnym suszeniu, nawet rośliny doniczkowe o przeciętnej wielkości to źródło do 15 g pary wodnej/1 godz..
Przy przeciętnym użytkowaniu mieszkania powstaje razem kilkanaście kilogramów pary wodnej w ciągu doby, a przy niektórych czynnościach nawet i więcej. Oczywiście, para wodna przechodzi do powietrza krążącego w mieszkaniu. Następnie para wodna znajdująca się w powietrzu częściowo jest wyprowadzana systemem wentylacyjnym na zewnątrz, a częściowo pochłaniana przez przedmioty i ściany. W tym drugim przypadku daje to w efekcie niszczenie substancji mieszkaniowej, obniżenie wartości technicznych konstrukcji (w tym obniżenie termoizolacyjności przegród), z czasem również niszczenie wyposażenia mieszkania (meble, rzeczy itp.). Stąd wynika również konieczność używania suszarni jako podstawowego miejsca suszenia wypranych rzeczy.
WENTYLOWAĆ LUB ROZSZCZELNIĆ OKNA
Aby usunąć nadmiar pary wodnej z mieszkania, koniecznym staje się więc jego wietrzenie. Może to być ustawiczna wymiana powietrza (szczególnie pomieszczeń gdzie aktualnie przebywają ludzie) poprzez zostawienie w takich momentach pozycji okuć zamykających okna w pozycji „rozszczelnianie”. Jeszcze lepsze efekty można uzyskać poprzez uchylenie okna (specjalna pozycja w okuciu zamykającym okna) czy nawet tzw. wietrzenie na przestrzał – otwarcie okna z obydwu stron mieszkania. Takie wietrzenie jest najbardziej skuteczne, gdyż już 5-minutowe wietrzenie „wymienia” powietrze w mieszkaniu. Dla porównania, uchylenie z takim samym efektem powinno trwać 30 minut. Niepisaną regułą użytkową jest wymiana powietrza w mieszkaniu co 4-6 godzin, co uzyskuje się we współczesnym mieszkaniu tylko przez celowe działania. Istotne znaczenie dla warunków użytkowania mieszkania ma również temperatura powietrza w mieszkaniu. Powinna być ona utrzymywana na poziomie 20°C, co w istotny sposób zapobiega możliwości wykraplania się pary wodnej z powietrza na wewnętrznej powierzchni ściany osłonowej. Im niższa temperatura powietrza, tym przy niższej wilgotności względnej powietrza możliwe jest wykroplenie się wilgoci – pojawienie się tzw. punktu rosy. Miejsca wykroplenia pary wodnej są miejscami późniejszego powstawania pleśni, a z czasem miejscami przemarzania ściany.
WSPOMAGANIE KLIMATU
Zawory termoregulacyjne przy kaloryferach są tylko elementem regulacji tzw. komfortu cieplno-wilgotnościowego pomieszczeń, a nie źródłem poważnych oszczędności ekonomicznych wynikających z mniejszego zużycia energii cieplnej. Przestrzeganie częstego, intensywnego wietrzenia mieszkania, przy utrzymywaniu temperatury powietrza, to konieczny warunek poprawnego użytkowania mieszkania i utrzymywania jego w dobrym stanie technicznym. Szansą na wymuszone wprowadzenie powietrza do wnętrza mieszkania jest wbudowanie w ramę okna tzw. wielostrumieniowego nawiewnika higrosterowanego. Zamocowane w nawiewniku taśmy poliamidowe reagują na wilgotność powietrza we wnętrzu, otwierając klapkę zamykającą strumień wlatującego powietrza. Materiał higroskopijny, z którego wykonany jest czujnik, ma zdolność skracania się i wydłużania wraz ze wzrostem i spadkiem poziomu wilgotności powietrza w pomieszczeniu. Im większy jest jej poziom, tym szerszy jest otwór napływu świeżego powietrza. Urządzenie takie umożliwia przepływ od 5 m3/h powietrza, przy wilgotności względnej powietrza 35%, do 35 m3/h, przy wilgotności 70% (czyli wyraźnie podwyższonej). Nawiewniki takie montuje się na ramiaku ościeżnicy i skrzydła okna, zarówno z PCW, jak i drewnianego, nie powodując obniżenia izolacyjności termicznej przekroju. System wbudowanego w okno nawiewnika należy do grupy noszących miano „inteligentnych” i wspomagających działania wentylacyjne, niezależnie od działań użytkownika. Wentylacja pomieszczeń mieszkalnych ma niewątpliwie znaczny wpływ nie tylko na koszty ogrzewania, ale również na samopoczucie mieszkańców i komfort cieplno-wilgotnościowy użytkowanych pomieszczeń.